Zaproszenie do modlitwy

Krakowscy jezuici proponują przeżycie rekolekcji lub innej formy modlitewnego skupienia na Przegorzałach w Krakowie

Tutaj link do strony

IV Medytacja na II Niedzielę Adwentu

(Łk 3, 1-6): Było to w piętnastym roku rządów Tyberiusza Cezara. Gdy Poncjusz Piłat był namiestnikiem Judei, Herod tetrarchą Galilei, brat jego Filip tetrarchą Iturei i kraju Trachonu, Lizaniasz tetrarchą Abileny; za najwyższych kapłanów Annasza i Kajfasza skierowane zostało słowo Boże do Jana, syna Zachariasza, na pustyni. Obchodził więc całą okolicę nad Jordanem i głosił chrzest nawrócenia na odpuszczenie grzechów, jak jest napisane w księdze mów proroka Izajasza:

«Głos wołającego na pustyni:

Przygotujcie drogę Panu,

prostujcie ścieżki dla Niego;

każda dolina niech będzie wypełniona,

każda góra i pagórek zrównane,

drogi kręte niech się staną prostymi,

a wyboiste drogami gładkimi.

I wszyscy ludzie ujrzą zbawienie Boże».

III Medytacja na II Niedzielę Adwentu

(Flp 1, 4-6. 8-11): Bracia: Zawsze w każdej modlitwie, z radością zanoszę prośbę za was wszystkich, z powodu waszego udziału w szerzeniu Ewangelii od pierwszego dnia aż do chwili obecnej. Mam właśnie ufność, że Ten, który zapoczątkował w was dobre dzieło, dokończy go do dnia Chrystusa Jezusa. Albowiem Bóg jest mi świadkiem, jak gorąco tęsknię za wami wszystkimi ożywiony miłością Chrystusa Jezusa. A modlę się o to, aby miłość wasza doskonaliła się coraz bardziej i bardziej w głębszym poznaniu i wszelkim wyczuciu dla oceny tego, co lepsze, abyście byli czyści i bez zarzutu na dzień Chrystusa, napełnieni plonem sprawiedliwości, nabytym przez Jezusa Chrystusa ku chwale i czci Boga.

II Medytacja na II Niedzielę Adwentu

(Ps 126): Gdy Pan odmienił los Syjonu,

wydawało nam się, że śnimy.

Usta nasze były pełne śmiechu,

a język śpiewał z radości.

Mówiono wtedy między poganami:

«Wielkie rzeczy im Pan uczynił».

Odmień znowu nasz los, Panie,

jak odmieniasz strumienie na Południu.

Ci, którzy we łzach sieją,

żąć będą w radości.

Idą i płaczą niosąc ziarno na zasiew,

lecz powrócą z radością niosąc swoje snopy.

I Medytacja na II Niedzielę Adwentu

(Ba 5, 1-9): Złóż, Jeruzalem, szatę smutku i utrapienia swego,

a przywdziej wspaniałe szaty chwały,

dane ci na zawsze przez Pana.

Oblecz się płaszczem sprawiedliwości

pochodzącej od Boga,

włóż na głowę swą koronę chwały Przedwiecznego!

Albowiem Bóg chce pokazać twoją wspaniałość

wszystkiemu, co jest pod niebem.

Imię twe u Boga, na wieki będzie nazwane:

«Pokój sprawiedliwości i chwała pobożności!»

Podnieś się, Jeruzalem!

Stań na miejscu wysokim,

spojrzyj na wschód,

zobacz twe dzieci,

zgromadzone na słowo Świętego

od wschodu słońca aż do zachodu,

rozradowane, że Bóg o nich pamiętał.

Wyszli od ciebie pieszo,

pędzeni przez wrogów,

a Bóg przyprowadzi ich niesionych z chwałą,

jakby na tronie królewskim.

Albowiem postanowił Bóg zniżyć

każdą górę wysoką, pagórki odwieczne,

doły zasypać do zrównania z ziemią,

aby bezpiecznie mógł kroczyć Izrael w chwale Pana.

Na rozkaz Pana

lasy i drzewa pachnące

ocieniać będą Izraela.

Z radością bowiem poprowadzi Bóg Izraela

do światła swej chwały

z właściwą sobie sprawiedliwością i miłosierdziem.